Święty nie pisał wielu listów do świeckich. Nie miał na to czasu. Był nadmiernie zajęty swymi zakonnikami, szkołami, fundacjami, problemami codziennymi, biegiem spraw w każdej sytuacji, problemem "reclamantes" i jakieś sześć lat przed śmiercią, całą dramatyczną sytuacją instytutu, która skończy się redukcją innocentyńską. Jednakże zachowały się niektóre listy skierowane do świeckich, zwykle dobroczyńców Szkół Pobożnych. Możemy stwierdzić, że listy adresowane do świeckich, w których daleki jest od całego ogromu problemów, pojawiających się w pismach wysłanych do zakonników - w jasny sposób przedstawiają wielkość duszy Kalasancjusza, jego wewnętrzną delikatność, wzniosłą duchowość i głęboką znajomość sposobu działania Boga i ludzkiego serca.
