Był wybitnym pijarem tak w posłudze szkołom, jak i w duszpasterstwie i nauczaniu filozofii i teologii. Zmarł w Cenui Jako ofiara miłości, posługując zadżumionym w 1657 r. Wstąpił do instytutu w 1627 r. Złożył śluby jako brat pracownik. Po wielu zmianach miejsca pobytu, znalazł się w Rzymie pod koniec 1639 r. i zapragnął zostać kapłanem, do czego doszło w 1640 r. Następnie Kalasancjusz wysłał go do Caller, gdzie nauczał z wielkim powodzeniem i sławą. Przyjaźnił się z o. Salazarem Maldonado, ktorego bronił, przed o. Mariuszem i wizytatorem w sprawie studiowania przez zakonników humanistyki. Jednakże ta przyjaźń z o. Salazarem skończyła się, co zaburzyło bardzo spokój w domu i życie o. de Ferrarisa. Przebywał na Sycylii, wrócił do Caller i ostatecznie powrócił do swego rodzinnego miasta, gdzie spotykamy go jako przełożonego w 1651 r. Zmarł w roku 1657.
