św. Józef Kalasancjusz (1557-1648)

2012-01-02T10:52:00.000+01:00

Odnośnie trudów podejmowanych dla utrzymania dzieła, wiem, że było ich wiele, ponieważ [Kalasncjusz] przez wiele lat uczył w szkole, co więcej: zajmował się w zastępstwie [innych] kilku klasami na raz. Słyszałem tegoż ojca, mówiącego, że [z powodu tych trudów] musiał spędzać całe noce na czuwaniu, że na kolanach pisał wzory wypracowań dla różnych klas, a będąc już starym, nie przestał odwiedzać klas, nawet jako Generał, żeby zadawać ćwiczenia i nauczać dzieci. [O. Kamil Scassellati SchP¸ w: Proceso informativo, op. cit., 52]

2012-01-02T10:51:00.000+01:00

[...] szczególnie poprzez nabożeństwo, jakie miał do Najśw. Sakramentu, które manifestował zawsze, a przede wszystkim pod koniec życia, gdy będąc już prawie ślepy ze starości nie chciał nigdy zrezygnować z odprawiania codziennie Mszy w oratorium prywatnym; nawet za cenę wielkich cierpień fizycznych, których doznawał stojąc i spowodowanych słabością wzroku, dla której trzeba było zaopatrzyć się w grube świece. {O. Anioł Morelli SchP, w: Proceso informativo, op. cit., 404n.]

"Widziałem go..."

2012-01-02T10:49:00.000+01:00

Każdego dnia odprawiał Mszę świętą z wielką pobożnością. Żeby przygotować się do niej trwał przez godzinę na kolanach i boso. Jako dziękczynienie – tyle samo albo więcej. Widziałem go wiele razy przed i po Mszy w jakimś zakątku kościoła, skupionego i w Bożym uniesieniu, z twarzą wilgotną od łez i z twarzą jaśniejącą nadzwyczajną bielą. [Uczeń Ś.O.N. z Frascati, w: Proceso informativo „auctoritate ordinaria”, Arch. Gen. Szkół Pobożnych, Rzym, Reg. Cal., 30]

„Ten jest uleczony”.

2012-01-02T10:47:00.000+01:00

Jestem przekonany, że można nazwać cudem to, co zamierzam opowiedzieć a co zdarzyło się w mojej obecności: pewnego dnia, podczas gdy o. Józef [Kalasancjusz] odprawiał Mszę w oratorium na górze, które znajdowało się wówczas obok infirmerii, dał się słyszeć przeraźliwy krzyk niejakiego o. Ignacego, genueńczyka, który poprzedniego wieczoru spadł ze schodów i z powodu uderzenia w tył głowy stracił mowę, ale czasami wydawał nieustanne i przerażające okrzyki. Gdy wspomniany ojciec usłyszał owe okrzyki, wstrzymał się na moment [z odprawianiem] Mszy i zapytał mnie, skąd pochodziły te wrzaski. Opowiedziałem mu pokrótce, co zaszło poprzedniego wieczora i że pan Krzysztof [lekarz] uznał go [o. Ignacego] za nieuleczalnie chorego. Wówczas o. Józef westchnął i wzniósł oczy do nieba. W tym momencie o. Ignacy przestał krzyczeć i bóle go opuściły, a lekarz, który przyszedł pół godziny później powiedział: „Ten jest uleczony”. A ponieważ pytał ze zdumieniem, co zaszło, powiedziano mu przebieg zajścia podczas Mszy a wtedy lekarz powiedział: „To jest wielki cud”, o czym zresztą sam don Krzysztof będzie mógł zaświadczyć. [Br. Wawrzyniec Ferrari SchP, w: Proceso informativo „auctoritate ordinaria”, Arch. Gen. Szkół Pobożnych, Rzym, Reg. Cal., 30, s. 537]

Czy nie znasz mocy, jaką mają te dwa konsekrowane palce?

2012-01-02T10:44:00.000+01:00

Gdy pewnego dnia [Kalasancjusz] szedł do [Bazyliki] św. Jana na Lateranie natknął się na tłum ludzi, którzy usiłowali wprowadzić do kościoła opętanego, jednak nie mogli w żaden sposób tego dokazać. Zbliżywszy się nasz Ojciec, mocą prawdziwej wiary, dwoma palcami prawej ręki, którymi podnosi się Przenajświętszą Hostię, wziął opętanego za rękę jakby to był baranek. Gdy byłem już zakonnikiem, zapytałem go o prawdziwość zajścia i o to jak ono przebiegło, a on mi odpowiedział: „Czy nie znasz mocy, jaką mają te dwa konsekrowane palce?” [O. Franciszek Castelli SchP, w: Proceso informativo „auctoritate ordinaria”, Arch. Gen. Szkół Pobożnych, Rzym, Reg. Cal., 30, s. 448]

2011-12-26T12:24:00.002+01:00

„Wasza Wielebność winien wiedzieć, że posłuszeństwo podwładnych nie wynika z posiadania dyplomu przełożonego, lecz z przykładu i dobrych dzieł, które czyni, i udzielania, jako pierwszy, pomocy we wszystkich rzeczach. A przez zaniedbanie tego i przez chęć postępowania jak przełożeni absolutni, doszło w dużej mierze do rozluźnienia dyscypliny w naszych domach. Przełożony "prius debet facere et postea docere" [najpierw winien czynić, a potem uczyć] w ten sposób, że można mu powiedzieć, że prawdziwym świadectwem jest i to, o którym ojcu mówię, ale i to, które ojcu zostanie wysłane pismem”. [do o. Fedele, Neapol, 3055-1639]

2011-12-26T12:20:00.000+01:00

„Pocztą otrzymałem wiadomość o ucieczce br. Aleksego. Wydaje mi się, że musi być bardzo chory na głowę. Ponieważ jego błędem była dobrowolna zgoda na kuszenie demona, to myślę, że lekarstwem, które można by zastosować, jest spowiednik, któremu nie zabrakłoby miłości, żeby go spowiadać parę razy w tygodniu i by często go odwiedzać, prowadząc do odkrycia wszystkich myśli i rozmyślań, które nosi wewnątrz i dostarczając mu koniecznego lekarstwa. Jeśli to miłościwe lekarstwo trwałoby dwa lub trzy miesiące, to jestem pewien, że poprawiłby się i wstąpiłby do jego serca ból z powodu obrazy Boga i pragnienie pokutowania za swe grzechy. [do o. Fedele, Neapol, 3055-1639]

o. Ambroży Leailth

2011-12-26T12:15:00.002+01:00

Urodził się w Bolzano w 1602 r., przywdział habit w Rzymie w 1617 r. Został wyświęcony na kapłana w 1625 r. i pełnił swą posługę apostolską i pijarską we Frascati, w rzymskim nowicjacie i w Moricone. W 1631 r. udał się na Morawy pod jurysdykcję o. P. Toncaniego. Nauczał tu języka włoskiego i religii. Doskonały znawca rodzimego języka, oddał się z gorliwością zadaniom apostolskim spowiednika i nawracaniu heretyków. W 1634 r. został mianowany przełożonym w Nikolsburgu i urząd ten pełnił aż do swej śmierci. Zmarł w październiku 1645 r. w 43 roku życia, jako ofiara miłości do zadżumionych.

2011-12-26T12:05:00.000+01:00

„Dobrą zasadą życia duchowego jest zasada poznania siebie i własnej nędzy, w której wszyscy się rodzimy, a także niewdzięczności, którą po tylu dobrodziejstwach odpowiedzieliśmy Bogu. Jeżeli w tym ćwiczy się brat pilnie, jak to przedstawia w swym liście z 10 -tego bieżącego miesiąca, to zapewniam brata, że jako nagrodę w tym życiu zdobędzie brat pewne poznanie Boga, co jest wiedzą tak wielką, że jedna jej cząsteczka przewyższa wszystkie ludzkie nauki, na zdobycie których ludzie trawią najlepsze lata swego życia, a w nagrodę zwykły one nadymać i napełniać pychą tego, kto je posiadł. Poznanie Boga uszczęśliwia człowieka stosownie do stopnia, w jakim potem wzrasta w miłości Bożej. Zachęcam brata do tego, aby każdego dnia pierwszą czynnością było owo studium, po którym Pan udzieli bratu całej wiedzy, której świat nie zna. Będzie to dla mnie wielką pociechą, a pożytek i zasługa dla brata będą ogromne, czego niech Pan udziela, jak tego życzę bratu i sobie samemu”. [do br. Cesaria, Frascati, 1339-1630]

2011-11-14T09:24:00.000+01:00

„Widziałem prześladowania ze strony piekielnego nieprzyjaciela, na temat których pisze mi ojciec. Lekarstwo wskazał nam Chrystus, nasz Pan, w słowach: „módlcie się za tych, którzy was prześladują i oczerniają”, co też czynimy w tym celu, by Pan ojca oświecił i nieprzyjaciela przemienił w przyjaciela”. [do o. Alacchiego, Wenecja, 1760-1632]

2011-11-14T09:15:00.002+01:00

„Jeśli zakonnicy byliby przekonani, że posłuszeństwo pochodzi w pierwszej kolejności od Boga, a następnie, jako przyczyny instrumentalnej, od przełożonego, to jestem pewien, że okazywaliby posłuszeństwo z przeogromną pilnością, a Bóg, z nie mniejszą troską, troszczyłby się o rzeczy konieczne dla posłusznych”. [do o. Periego, Sawona, 2692-1637]

2011-11-14T09:10:00.002+01:00

"Do tego, żeby być kapłanem nie wystarczy osiągnięcie wieku 25 lat, trzeba również posiadać konieczną wiedzę i, co ma największe znaczenie, wielką pokorę dla posługi tak wzniosłej i budzącej respekt”. [do o. Bandoniego, Frascati, 1588-1631]

Problem kleryków reclamantes

2011-11-04T13:48:00.000+01:00

Był to poważny problem w początkach działalności instytutu. Wszystko zaczęło się w roku 1627, kiedy został wydany dekret, na mocy którego bracia pracownicy otrzymali przywilej noszenia biretu. Następnie Urban VIII swym brewe zezwolił im przyjmować tonsurę i dążyć do kapłaństwa, jeśli przejdą egzaminy wymagane do święceń. W ten sposób utworzyła się trzecia grupa zakonników: klerycy pracujący, którzy po otrzymaniu tonsury winni zajmować miejsce należące się im stosownie do daty profesji.

W 1637 r. wizytacja apostolska, wobec nieporządków sprowokowanych przez tych kleryków pracujących, zaniedbujących szkoły, aby przygotować się do egzaminów koniecznych do święceń, podjęła decyzję, że ani klerycy pracujący, ani bracia pracownicy nie mogą być wyświęceni na kapłanów. Dwaj, którzy już nimi byli, oo. Ambrosi i Michelini, zostali złożeni z urzędu, choć potem otrzymali reskrypt, dzięki któremu zrehabilitowano ich. Gwałtowna reakcja nastąpiła szybko. 21 braci, którzy dążyli do uznania za kleryków, napisało memoriał do kongregacji duchownych i zakonników w lutym 1638 r. Kongregacja odpowiedziała, by byli posłuszni postanowieniom wizytacji apostolskiej. Wówczas Założyciel mianował wizytatorem o. J.Ch. Costantiniego, który przeszedł przez Neapol (1638) i Genuę (1639), uspokajając umysły. Protektorem instytutu został mianowany kardynał A. Cesarini.

W październiku 1639 r. Urban VIII promulgował dekret „Religiosos viros", na mocy którego ci, którzy złożyli swą profesję przed 21-ym rokiem życia, zostali uznani za prawdziwych kleryków i dlatego, jeśli się nadają, mogą aspirować do kapłaństwa. Protestujący przeciw ważności swej profesji z powodu niedociągnięć formalnych, zwłaszcza jeśli minęło pięć lat od jej złożenia, nie mogą być zaspokojeni w swych żądaniach, a ich profesje winny być uznane za ważne. Pomimo wszystko, problemy z reclamantes istniały aż do 9 marca 1641 r., kiedy to została zatwierdzona nowa formuła profesji dla braci.

Sakramenty - główny środek wychowawczy

2011-11-04T12:51:00.002+01:00

„Niech więc Wasza Wielebność postara się, i mówię to ojcu z całym uczuciem, by szkoły funkcjonowały możliwie jak najlepiej, nie tylko w kwestii dotyczącej dobrych obyczajów, ale i świętej bojaźni Bożej, przyczyniając się do tego, żeby uczniowie przystępowali pobożnie do świętych sakramentów, co jest głównym środkiem wychowawczym”. [do o. Costantiniego, Nami, 2816-1638]

Kalasancjusz- kierownik duchowy

2011-11-04T12:44:00.002+01:00

Święty nie pisał wielu listów do świeckich. Nie miał na to czasu. Był nadmiernie zajęty swymi zakonnikami, szkołami, fundacjami, problemami codziennymi, biegiem spraw w każdej sytuacji, problemem "reclamantes" i jakieś sześć lat przed śmiercią, całą dramatyczną sytuacją instytutu, która skończy się redukcją innocentyńską. Jednakże zachowały się niektóre listy skierowane do świeckich, zwykle dobroczyńców Szkół Pobożnych. Możemy stwierdzić, że listy adresowane do świeckich, w których daleki jest od całego ogromu problemów, pojawiających się w pismach wysłanych do zakonników - w jasny sposób przedstawiają wielkość duszy Kalasancjusza, jego wewnętrzną delikatność, wzniosłą duchowość i głęboką znajomość sposobu działania Boga i ludzkiego serca.

Poezje Kalasancjusza

2011-11-03T10:26:00.001+01:00

„Przypominam sobie, że dawny wikariusz z Benavarre, wielki przyjaciel Józefa Kalasancjusza, miał książkę podobną do rytuału rzymskiego, pisaną ręcznie i zawierającą bardzo piękne poezje hiszpańskie, ułożone przez czcigodnego ojca w czasie studiów w Leridzie, Walencji i Huesce (?). Wspaniała rzecz o sakramentach i misterium Trójcy Świętej oraz innych tematach duchowych”. [ DJK, s. 12 – świadectwo o. Ludwika Cavada, Sardyńczyka, który przybył do Hiszpanii w poszukiwaniu informacji o Świętym Założycielu]

o. Piotr Casani

2011-11-03T10:02:00.000+01:00

Urodził się w Lukce w 1570 r. Studiował filozofię i medycynę na uniwersytecie w Pizie. W 1594 r. wstąpił do Kongregacji Lukkeńskiej Matki Bożej. Został wyświęcony na kapłana w 1600 r. W latach 1613-1614 razem z Kalasancjuszem i kardynałem Giustinianim był głównym promotorem zjednoczenia Szkół Pobożnych z lukkeńczykami. Kiedy ta jedność okazała się niemożliwa, przyczynił się razem z Kalasancjuszem do erekcji Kongregacji Paulińskiej Ubogich Matki Bożej Szkół Pobożnych. Pierwszy po Kalasancjuszu przywdział habit w dniu 25 marca 1617 r. Jako magistrowi nowicjuszy jemu był powierzony czcigodny Gliceriusz Landriani. W kwietniu 1623 r. został mianowany przez Grzegorza XV asystentem generalnym. Podczas formowania się prowincji w Ligurii, Kalasancjusz mianował go jej pierwszym prowincjałem. We wrześniu 1625 r. udał się do Rzymu dla uzyskania łask jubileuszu Roku Świętego i pozostał tam jako magister nowicjatu. Kiedy Kalasancjusz opuszczał Neapol, polecił Casaniemu, by ugruntował nową fundację. W 1627 r. uczestniczył w pierwszej kongregacji generalnej zakonu. Brał również udział, w październiku 1631 r. w zebraniu w Rzymie, odbywającym się w zastępstwie kapituły generalnej, która powinna być zwołana po upływie dziewięciu lat; na ten okres zostali bowiem wybrani Kalasancjusz i jego asystenci. Casani wpłynął na to, żeby Założyciel został mianowany dożywotnio generałem. Po zmianach miejsca przebywania, kiedy o. Conti udaje się na Morawy jako prowincjał, Kalasancjusz mianował Casaniego komisarzem generalnym dla prowincji. Pobyt Casaniego tam był ze wszech miar pozytywny, wyjąwszy jego niechęć do podejmowania problemów zarządu, do tego stopnia, że odmówił urzędu wikariusza generalnego zakonu, który ofiarowywał mu Kalasancjusz. W 1641 r. uczestniczył w kapitule generalnej, odgrywając bardzo ważną rolę i został mianowany asystentem generalnym. W ostatnich latach życia cierpiał prawdziwy krzyż i razem z Założycielem został zaprowadzony przed Święte Oficjum. Zmarł 17 października 1647 r., w 77 roku życia, w opinii świętości. Ostatnio został ogłoszony czcigodnym przez Jana Pawła II a następnie beatyfikowany.

2011-11-03T09:51:00.001+01:00

„Niech Wasza Wielebność napisze mi i opowie szczególnie o problemach każdego zakonnika, oraz czy kapłani spotykają się raz w tygodniu, dbając, żeby dobrze funkcjonowały szkoły, jak również sprawy domu”. [do o. Reale, Carcare, 1074-1629]

br. Eustachy Ravaggi

2011-11-03T09:43:00.000+01:00

Urodził się w Genui i złożył śluby w Szkołach Pobożnych w 1629 r. Po pobycie w Neapolu i Rzymie został wysłany do Palermo, gdzie powierzono mu klasę pisania, ponieważ był jednym z najlepszych kaligrafów zakonu. Mało zamiłowany w dyscyplinie i nadużywający zaufania, którym zawsze obdarzał go Kalasancjusz ze względu na jego wysokie kwalifikacje nauczycielskie, szybko popadł w konflikt się z o. Alacchim. Ich wzajemne relacje były bardzo napięte. O. Alacchi, wówczas wizytator generalny, oskarżył Kalasancjusza wobec brata o „domniemaną naiwność". Wicekról Sycylii, Fernando Afan de Ribera, poprosił Świętego, by pozwolił mu zostać specjalnym nauczycielem jego córki Janiny. Przy tej okazji br. Ravaggi sfałszował podpis wicekróla w listach napisanych przez siebie do Założyciela, broniąc się przeciwko oskarżeniom. Święty, pomimo to, że czuł się oszukany, nie obwinił za wszystko br. Eustachego, co spowodowało głęboki żal Alacchiego. W 1635 r. po śmierci wicekróla poprosił o przeniesienie do Genui. Ostatecznie Kalasancjusz wezwał go do Rzymu, żeby powierzyć mu klasę pisania. Zmarł u św. Pantaleona w 1638 r.

o. Jan Chrzciciel de Ferraris

2011-11-03T09:35:00.002+01:00

Był wybitnym pijarem tak w posłudze szkołom, jak i w duszpasterstwie i nauczaniu filozofii i teologii. Zmarł w Cenui Jako ofiara miłości, posługując zadżumionym w 1657 r. Wstąpił do instytutu w 1627 r. Złożył śluby jako brat pracownik. Po wielu zmianach miejsca pobytu, znalazł się w Rzymie pod koniec 1639 r. i zapragnął zostać kapłanem, do czego doszło w 1640 r. Następnie Kalasancjusz wysłał go do Caller, gdzie nauczał z wielkim powodzeniem i sławą. Przyjaźnił się z o. Salazarem Maldonado, ktorego bronił, przed o. Mariuszem i wizytatorem w sprawie studiowania przez zakonników humanistyki. Jednakże ta przyjaźń z o. Salazarem skończyła się, co zaburzyło bardzo spokój w domu i życie o. de Ferrarisa. Przebywał na Sycylii, wrócił do Caller i ostatecznie powrócił do swego rodzinnego miasta, gdzie spotykamy go jako przełożonego w 1651 r. Zmarł w roku 1657.

2011-11-03T09:28:00.002+01:00

„Trzymanie klucza do kasy, gdzie składa się pieniądze, które wpływają do domu i prowadzenie książki, w której notuje się co wpływa i z jaką intencji, a również co i na co się wydaje, jest obowiązkiem ekonoma. Każdego wieczora przed pójściem na spoczynek winien zaksięgować jałmużny, które w danym dniu wpłynęły, a podczas zebrania przedstawić książkę kasową lub coś w rodzaju dziennika, na podstawie którego będzie mógł pokazać to, co znajduje się w kasie, żeby, gdy zaistnieje potrzeba zakupienia czegoś koniecznego, a nie będzie dostatecznej ilości pieniędzy, zgromadzeni okazali cierpliwość, a kiedy pieniądze będą, by zdecydowali, jakie wydatki są najpilniejsze. Przełożony zawsze będzie mógł wydać, na to, co wydaje mu się konieczne, jednego eskuda w złocie bez konsultowania się na zebraniu, jak mówi dekret. [do o. de Ferrarisa, Nami, 2343-1635]

"Aby uczyli się życia Chrystusa"

2011-10-10T15:40:00.000+02:00

„Proszę zawsze, możliwie najmocniej się starać, by szkoły dobrze funkcjonowały, i proszę dawać wiele zachęt duchowych uczniom oraz sprawić, aby uczyli się życia Chrystusa, a jednocześnie ćwiczyli w pobożności, a także by przystępowali do spowiedzi, gdyż dzięki temu Pan udzieli nam swych świętych darów i zawsze będzie nam błogosławił”. [do o. Castilla, Frascati, 594-1627]

o. Paweł Lucatelli

2011-10-10T15:34:00.002+02:00

Pochodził z Rocca di Papa; przywdział habit jako brat i w 1624 r. złożył śluby wieczyste w Fanano. Najpierw przebywał w tym mieście a od roku szkolnego 1633-1634 znajdował się w Genui, wypełniając pomyślnie obowiązki nauczyciela arytmetyki. Kalasancjusz w całym swym życiu miał do niego wielkie zaufanie. Posługiwał się br. Lucatellim do zdobycia informacji na temat sytuacji w Prowincji Genueńskiej, na temat osób, domów, szkół. W maju 1640 r. Święty wysłał go do Neapolu, żeby wyleczył chorobę słuchu. Ze względu na jego dobre sprawowanie chciał go doprowadzić do kapłaństwa i uczynił to w 1642 r. W trudnych latach wizytacji apostolskiej, wizytator szanował bardzo o. Lucatelliego i przyjął jego relacje na temat różnych zakonników. Zmarł w Genui 7 lipca 1648 r.

o. Jakub Graziani

2011-09-23T22:05:00.000+02:00

Wstąpił do instytutu jako dorosły człowiek 28 października 1619 r. Miał 48 lat i był kapłanem diecezji Modena. Śluby proste złożył w 1621 r. a uroczyste w Narni w roku 1624. Od 1624 do 1626 roku był przełożonym w Fanano. Założyciel, będąc poważnie chory, wzywa go do Rzymu, żeby pełnił funkcję wikariusza generalnego. W październiku 1626 r. przybył do Rzymu i Kalasancjusz mianował go przełożonym domu św. Pantaleona. W marcu 1627 r. zostaje mianowany prowincjałem Prowincji Rzymskiej. Papież Urban VIII wyznacza go na asystenta generalnego razem z ojcami Casanim. Castellim i Castilla. W 1633 r. Kalasancjusz mianował go wizytatorem generalnym dla Neapolu. Umarł w tym mieście 2 października 1634 roku. Założyciel pokładał w nim wielkie nadzieje, nawet na sukcesję po nim. Wszelkie postępowanie wobec niego cechuje zaufanie. Śmierć o. Grazianiego unicestwiła plany Świętego.

Kardynał Franciszek Dietrichstein

2011-09-23T22:00:00.001+02:00

Był biskupem Ołomuńca i księciem gubernatorem Moraw. Urodził się w Madrycie w 1570 r., jego ojciec był cesarskim ambasadorem na dworze Filipa II. Studiował w kolegium niemieckim w Rzymie i został wyświęcony na kapłana w 1597 r. Dwa lata później został mianowany kardynałem przez Klemensa VIII na prośbę Filipa III. Będąc tajnym szambelanem papieża, poznał Kalasancjusza przy dokładnym rozpatrywaniu sprawy kanonikatu w Urgell, o który starał się Kalasancjusz. Od roku 1600, kiedy objął siedzibę w Ołomuńcu, sprawował tam rządy aż do swej śmierci 19 września 1636 r.

Fundacja w Nikolsburgu

2011-09-06T11:32:00.000+02:00

Kardynał Dietrichstein poznał pijarów w Genui i poprosił Założyciela, by wysłał kilku do kolegium, które założył w 1625 r. w Nikolsburgu. Pierwsi pijarzy wyruszyli na Morawy w ] 631 r. i założyli pierwszą fundację pijarską na ziemiach niemieckich. Nikolsburg to małe miasteczko na Morawach, dziś w Czechach, blisko granicy austriackiej. W 1632 r. kardynał podjął się budowy nowego budynku, powierzając, w tym samym roku, seminarium diecezjalne pijarom. W 1666 r. rozpoczęto budowę przyległego do kolegium kościoła, która zakończyła się w 1672 r. Nikolsburg był pierwszą siedzibą prowincjalną Niemiec aż do 1856 r., kiedy to została przeniesiona do Pragi.

2011-09-06T11:15:00.000+02:00

Bardzo mi się podoba ojca wyczucie modlitwy, o której wszyscy święci mówią pięknie, a błogosławiony jest ten, kto naprawdę umie się modlić o to, by osiągnąć u naszego Sędziego, poprzez skuteczną prośbę, odpuszczenie grzechów i obfitość łaski. To jest modlitwa, której uczą się dzieci, zachowując świętą czystość, gdyż niepokalane prawo Boże znajduje właściwe miejsce w sercu nie skażonym jeszcze brzydotą. [do o. Alacchiego, Wenecja, 1755-1632]

o. Jan Chrzciciel Morandi

2011-09-05T17:29:00.000+02:00

Był jednym z pierwszych współpracowników Kalasancjusza. Przywdział habit kalasantyński w tym samym dniu co Założyciel, 25 marca 1617 r., jako brat pracujący. Złożył profesję prostą w kwietniu 1619 r. a uroczystą pięć lat później w 1624 r. Był świetnym pisarzem i w pewnym sensie pierwszym sekretarzem i archiwistą zakonu. Około 1640 r. został wyświęcony na kapłana. Całe dziesięciolecia żył w domu św. Pantaleona; przeszedł również przez Collegium Nazarenum i rzymski nowicjat. Pod koniec 1645 r. wysłano go do Poli. Zakonnik ubogi i wierny; swoje obowiązki wypełniał pilnie i znosił cierpliwie oszczerstwa ze strony wielu ludzi. Zmarł wkrótce po Założycielu, którego tak miłował, we wrześniu 1648 r.

Troska o doskonałość

2011-09-05T17:25:00.000+02:00

W listach Świętego istnieją dwa poziomy, które trzeba spostrzec, żeby zrozumieć Założyciela. Z jednej strony, poziom bezpośredni: krzątanina, szkoły, praca, oddanie się dzieciom, to wszystko, czym zajmują się zakonnicy. Listy usiane są spostrzeżeniami tego typu. Ale poza tą bezpośredniością, stanowiącą podporę dla pierwszej troski i będącą jej racją, jest troska o doskonałość, która jest najważniejsza - stanowi rację istnienia instytutu. W swych Konstytucjach Święty potwierdza, że każdy zakonnik jest zobowiązany do dążenia do doskonałości na mocy swej profesji (nr 93). Już od początku nowicjatu winien dążyć do jej szczytu (nr 23). A Ojciec niebieski doprowadzi do niej tego, kto modli się w głębi swego serca i w swej celi praktykuje akty zewnętrzne, ale przede wszystkim wewnętrzne; pokory, skruchy i dziękczynienia (nr 48).

2011-08-24T20:58:00.002+02:00

„Przypominam niniejszym wszystkim, by z największą dbali o szkoły, które są naszym głównym posłannictwem – nie tylko w odniesieniu do wiedzy, ale i świętej bojaźni Bożej. Jest to bowiem skarb, który znajdzie w chwili śmierci ten, kto wypełniał to posłannictwo z gorliwością i cierpliwością dla czystej miłości Bożej”. [do o. Reale, Carcare, 1068-1629]

o. Jan Franciszek Bafici

2011-08-24T20:48:00.000+02:00

Urodził się w Genui i zmarł w Wiedniu 18 września 1648 r., w czterdziestym roku życia. Człowiek wykształcony, którego życie aż do końca było niespokojne. Świetnie orientował się w naukach humanistycznych. W 1630 r. sporządził w Carcare plan studiów dla juniorów, wielce chwalony przez Kalasancjusza. W 1635 r. udał się na Morawy i w Strażnicach nauczał pijarskich juniorów retoryki i poetyki. W 1641 r. przebywał na kapitule generalnej jako wokalis Moraw, w końcu został mianowany prowincjałem Ligurii, gdzie zatroszczył się o ustanowienie nowicjatu oraz wiele wycierpiał z powodu buntujących się „reclamantes". W maju 1643 r. Urban VIII mianował go asystentem generalnym, z którego to stanowiska nie pozwolono mu zrezygnować za życia o. Mariusza; za o. Cherubiniego był po prostu pomijany, tak samo jak ojcowie Lunardi i Spinola. W 1644 r. razem z o. Contim wstąpił do nowicjatu kapucynów, by po kilku miesiącach powrócić do zakonu. Wrócił na Morawy, a w drodze powrotnej do Italii poważnie zachorował w Wiedniu i zmarł w szpitalu św. Jana Bożego.

Ekonomia według Kalasancjusza

2011-08-24T20:45:00.000+02:00

„Najskuteczniejszym sposobem zdobycia koniecznej jałmużny jest włożenie wszelkiej pilności w to, by szkoły funkcjonowały należycie i by nauczano świętej bojaźni Bożej dzieci, a zwłaszcza ubogie. [do o. Alacchiego, Palermo, 2336-1635]

Sekretarze Kalasancjusza

2011-08-24T20:32:00.002+02:00

Założyciel aż do roku 1630 nie miał sekretarza, który by mu pomagał. Po roku 1636 miał go czasami i tylko w szczególnych sytuacjach. Od końca tego roku jego sekretarzem był o. Ambroży Ambrosi, stary brat pracujący, świeżo wyświęcony na kapłana. Między 1638 a 1643 r. jego sekretarzem było. Bandoni przełożony św. Pantaleona. W maju 1643 r. zastąpił go o. F. Baldi. Pozostawał na tym stanowisku tylko do września. Od tego czasu do kwietnia 1644 r. urząd pełnił o. C. Peri. Przez kilka miesięcy Kalasancjusz nie miał stałego sekretarza, posługiwał się różnymi zakonnikami, między innymi o. Castillą. Pod koniec lipca 1644 r. mianowano o. C Baldiego, który pełnił tę funkcję do stycznia 1645 r. W czerwcu został zastąpiony przez o. Castillę, a następnie przez o. G. Bianchicgo, który piastował ten urząd dwa lata. We wrześniu 1647 r. sekretarzem został o. V. Berro, który był nim do śmierci Świętego.

2011-08-24T20:28:00.000+02:00

„Pragnę, by brat nie brał sobie rzeczy tak do serca, ale jako dobry zakonnik niech zważa na modlitwę i spełnianie świętego posłuszeństwa dla osiągnięcia doskonałości zakonnej. Proszę Bogu polecić z wielkim zapałem poczynania przełożonych, w ten sposób bowiem zrobi brat o wiele więcej niż wysilając się, by wyprostować to, co, jak się bratu wydaje, nie idzie dobrze. To ostatnie często bywa pokusą. Chciałbym, by brat był doskonałym zakonnikiem, ale do osiągnięcia tego konieczna jest najpierw święta prostota i oddalenie się od wszystkich spraw, a nawet od siebie, co bardzo nieliczni potrafią zrobić, a ja chciałbym, aby brat to potrafił”. [do br. Pietrangelego, Sawona, 586-1627]

o. Piotr Mussesti

2011-08-02T15:45:00.000+02:00

Przywdział habit, razem ze swym ojcem, w Rzymie w marcu 1629 r. Obaj złożyli śluby 25 marca 1631 r. Ojciec, wyświęcony na kapłana w 1632 r., zmarł wkrótce potem. Piotr, kapłan od 1634 r., przebywał 10 lat w Anconie. W 1643 r. udał się do Florencji, gdzie współpracował z o. J. F. Apą, a później, w 1647 r. przebywał w Pizie, gdzie pełnił funkcję przełożonego. W 1648 r. otrzymał brewe zezwalające na przejście do kleru świeckiego, ale nie skorzystał z niego. Przełożony we Florencji od 1649 do 1658 r. - odbudował sławę Szkół Pobożnych florentyńskich, nie bez wkładu Ferdynanda II i jego brata Leopolda. We wrześniu 1658 r. został mianowany asystentem generalnym. Od 1665 r. aż do śmierci był przełożonym św. Pantaleona, wspomagając bardzo o. Caputiego w reintegracji zakonu. Zmarł w 1668 r.

Rubryki mszalne

2011-08-02T15:40:00.001+02:00

"Bojący się Boga zachowuja rubryki mszalne".

[do Neapolu, 2198-1634]

2011-08-02T15:36:00.002+02:00

„Ludzie zmysłowi tracą dar modlitwy. Przez modlitwę ludziom powściągliwym udziela się sam Syn Boży wraz ze swymi łaskami”. [do o. Grazianiego, Neapol, 2197-1634]

O. Stefan Busdraghi

2011-08-02T15:31:00.000+02:00

Zakonnik przykładny, zrównoważony i pobożny. Urodził się w Lukce; przywdział habit w 1626 r. i z dyspensą od roku nowicjatu złożył profesję w 1627 r. Był jednym z zakonników, którym najbardziej ufał Kalasancjusz. Był mistrzem nowicjuszy w Neapolu (1630-1633), wizytował niektóre domy Neapolu i Ligurii, znosząc wiele przeciwności z powodu swej nieugiętej prawości i wielkiej gorliwości. Za zgodą Kalasancjusza powrócił do Lukki, żeby podreperować swe nadwerężone zdrowie i tam zmarł w 1638 roku, mając 40 lat. Jego imię zawsze znajdowało się wśród Czcigodnych zakonu.

2011-08-02T15:28:00.000+02:00

„Proszę postarać się doprowadzić ich do umiłowania cnoty świętej pokory, za której pośrednictwem poznają sposób działania w każdym momencie”. [do o. Busdraghiego, Neapol, 1325-1630]

o. Stefan Buraggi

2011-08-02T15:24:00.000+02:00

Przywdział habit w swoim rodzinnym mieście, Sawonie, w 1623 r. Złożył śluby uroczyste w Narni w 1625 r. Kalasancjusz w liście do niego [por. 3922-1642] życzy mu tego co najlepsze w jego nowym powołaniu. Faktycznie w owym roku przeszedł on do karmelitów w Turynie. Komentując jego odejście Święty pisze: „Odnośnie do o. Jana E., po popełnieniu wielu błędów w naszym zakonie, otrzymał papieskie brewe, by móc przejść do zreformowanego zakonu karmelitańskiego, który znajduje się w Turynie, a Pan niech zechce odmienić mu serce, żeby w tym zakonie czynił prawdziwą pokutę za ciężkie grzechy, które popełnił w naszym zakonie, by skonał w łasce Jego Boskiego Majestatu” [list 3933].

Między pracą a modlitwą

2011-08-02T15:12:00.000+02:00

„Niech Wasza Wielebność powie mu, by zwracał uwagę na służbę Bożą poprzez życie aktywne, ale niech nie zapomina, że może łączyć je nieco z kontemplacją, a w ten sposób zastosuje się do polecenia, które mówi: „za dnia zesłał Pan swe miłosierdzie, a nocą pieśń”. [do o. Busdraghiego, Neapol, 1573-1631]

Wartość pokory

2011-08-02T15:04:00.002+02:00

„Jeśliby znał ojciec wartość pokory, to łatwiej okazywałby posłuszeństwo, a na boku pozostawiłby ojciec własny osąd”. [do o. Castilla, Frascati, 393-1626]

Choroby Kalasancjusza

2011-08-02T15:01:00.000+02:00

Kalasancjusz był człowiekiem o silnej konstytucji fizycznej. Przyznają to świadkowie na procesie informacyjnym. Mówi o. Baldoni: "jego organizm tak był rozwinięty, że wydawał się gigantem". W ciągu życia cierpiał na różne choroby. Najpoważniejsza, która doprowadziła go do grobu, była przewlekła choroba wątroby. W 1626 r. pisze o niej. Kiedy indziej znajdujemy wzmianki o innych przypadłościach. Cierpiał wiele razy na różę, a w ostatnich latach był krótkowidzem. W ostatnim swoim własnoręcznym liście wspomina o tym: "Ze względu na wadę wzroku nie mogę przedłużać pisania". Historia przechowała nam wspomnienie jakiejś poważnej choroby przebytej w młodości, a która leżała u podstaw zgody jego ojca na to, by został kapłanem, ale nic więcej nie wspomina o tym. Wiemy ponadto, że upadł zakładając dzwonek w pałacu Vestri, przez co musiał wiele miesięcy pozostawać w łóżku, i że w ostatnich dniach swego życia, wychodząc ze św. Pantaleona, potknął się, kalecząc sobie stopę, przez co używał kuli.

2011-08-02T14:57:00.002+02:00

„Prowadzenie szkół stanowi nasze prawdziwe posługiwanie”. [do. O. Alacchiego, Wenecja, 1750-1632]

Powołanie bierze się z serca

2011-08-02T14:52:00.000+02:00

„Sprawia mi przyjemność to, że jest kilku młodych ludzi, którzy pragną być naprawdę ubogimi Matki Bożej z czystej miłości do Pana. Czy powołanie bierze się z serca, to zobaczy się w okresie do najbliższej wiosny […]”. [do o. Moussestiego, Ankona, 2503-1636]

o. Pergrino Tencani

2011-07-11T18:25:00.000+02:00

W momencie śmierci w 1640 r. otaczała go sława zakonnika obowiązkowego i surowego. Kapłan diecezji w Modenie przywdział habit Szkół Pobożnych w 1619 r. w Rzymie. Został mianowany przełożonym świeżo założonego domu w Nursji, gdzie przebywał przez wiele lat, aż Kalasancjusz musiał go usunąć na prośbę członków wspólnoty z powodu nadmiernego rygoru. Uczestniczył w kongregacji generalnej roku 1627. Był pierwszym prowincjałem Moraw i przełożonym domu w Nikolsburgu. Ale był prowincjałem jedynie przez półtora roku, gdyż o. Spinola wybrał go na swego zastępcę na słynną kongregację, która odbyła się w Cremsier pod przewodnictwem kardynała Dietrichsteina. W Italii został mianowany asystentem generalnym po śmierci o. Grazianiego. Zachorował poważnie w 1639 r. i zmarł w Rzymie w domu nowicjatu.

Nauczyciel siewcą ziarna miłości Bożej

2011-07-11T18:22:00.000+02:00

„Nauczyciele niech wiedzą, że jeżeli pracują z czystej miłości Bożej i jeśli zasiewają w sercach dzieci ziarno miłości Bożej, to Pan wynagrodzi im stokrotnie, jeśli będą w łasce Bożej. W czynieniu tego dochód czy wynagrodzenie jest tak pewne i wielkie, że wszyscy winni dokładać starań, by doprowadzić uczniów do pobożności”. [do o. Tocco, Carmanola, 3042-1639]

W ciszy usłyszysz Ducha Świętego

2011-07-11T18:16:00.000+02:00

„[…] jeśli w domu nie ma koniecznej ciszy, to proszę dołożyć starań o to, żeby ją zachowywać, przynajmniej zgodnie z tym, co polecają nasze Konstytucje, w domu bowiem, gdzie zachowuje się ciszę, istnieje doskonała dyspozycja do tego, żeby Duch Święty natchnął umysły zakonników”. [do o. Tencaniego, Nikolsburg, 1970-1633]

o. Jan Dominik Franchi

2011-07-11T18:11:00.000+02:00

Przemierzył wiele prowincji w początkach zakonu, oparł się gwałtownym atakom w trudnych momentach, pozostał wierny instytutowi, zmarł w Polsce w 1662 r. Urodził się w Rzymie i przywdział habit w Genui w 1624 r. Jego magistrem nowicjatu był o. Alacchi. Złożył śluby uroczyste w 1626 roku. Pod koniec 1630 r. Kalasancjusz wysłał go do Palermo, razem z o. Alacchim, polecając mu troskę o nowicjuszy i neoprofesów. W 1637 r. pojawił się na kapitule prowincjalnej i w 1638 r. został mianowany prowincjałem Sycylii. W 1641 r. był obecny na kapitule generalnej, a po jej zakończeniu udał się na Morawy jako magister nowicjuszy i przełożony w Lipniku. W połowie października ze względu na działania zbrojne udał się do Krakowa. Był magistrem nowicjuszy i przełożonym w Podolińcu. W 1659 r. generał Scassellati mianował go prowincjałem Niemiec i Polski, i kiedy po trzech latach obie prowincje się rozdzieliły, został prowincjałem Polski.

2011-07-11T18:07:00.002+02:00

„Niech Wasza Wielebność postępuje bardzo ostrożnie z poddanymi i rozpoznaje talenty każdego, by móc go wykorzystać zgodnie z jego talentem”. [do o. Ministra, Neapol, 3264-1640]

o. Piotr Paweł Grien

2011-07-11T16:57:00.000+02:00

Przywdział habit pijarski w 1634 r. w Nikolsburgu. Ze względu na swe słabowite zdrowie przerwał studia i udał się do Italii w 1641 r. Przebywał dosyć długo w Palermo, gdzie nauczał kleryków pijarskich retoryki. Został wyświęcony na kapłana w 1644 r. Po redukcji innocentyńskiej powrócił na Morawy, by pracować dla sprawy Szkół Pobożnych. Został mianowany przełożonym w Nikolsburgu i wypełniał tam swój urząd z powodzeniem do 1649 r. Podczas ostatnich lat otrzymywał stale listy od Świętego, który chciał podtrzymać dzieło pijarskie w Europie Środkowej. W 1649 r. zdecydował się opuścić zakon i pociągnął za sobą pięciu innych zakonników.

2011-07-11T16:51:00.001+02:00

„Napisałem wczoraj, żeby br. Jan Chrzciciel od św. Marii Magdaleny nie posługiwał się żadną książką z poezją ludową, lecz by zamiast poezji używał „O naśladowaniu Chrystusa” Kempisa. [do o. Bandoniego, Frascati, 1569-1631]

o. Stefan Cherubini

2011-07-05T09:56:00.000+02:00

Był człowiekiem ambitnym i mało miłującym obserwancję zakonną. Był bardzo dobrze ustosunkowany i uznawany przez osoby wpływowe. Urodził się w Rzymie jako syn znanego jurysty; przywdział habit pijarski w 1617 r. i został wyświęcony się na kapłana w 1626 r. Kalasancjusz bardzo szybko zaczął się nim posługiwać, osadzając go na różnych stanowiskach (przełożonego, wizytatora generalnego, administratora dóbr Collegium Nazarenum i prokuratora generalnego) i wykorzystując w delikatnych sprawach. Pod koniec życia był jednym z najbardziej radykalnych przeciwników Świętego, doszedł aż do stanowiska wikariusza generalnego zakonu dzięki decyzji o. Pietrasanty. Nie przyjął postawy szczerej współpracy z Założycielem, zwłaszcza gdy ów musiał mu zwracać uwagę na jego wady, pomyłki i grzechy. Nie był również uległy w momencie, gdy zrozumiał rozliczne wady strukturalne, osobiste i prawne zakonu. Zmarł 9 stycznia 1648 r., w 48 roku życia.

2011-07-05T09:52:00.002+02:00

„Proszę dać habit tym, którzy zdolni byliby nauczać w szkołach; ale trzeba, by nauczyli się zachowywać nasze Konstytucje, w przeciwnym razie bowiem będą zakonnikami jedynie z habitu i nadadzą się tylko do tego, żeby wzbudzać w zakonie niepokój”. [do o. Alacchiego, Palermo, 2194-1634]

2011-07-05T09:46:00.002+02:00

„Kto nie ma zapału do uczenia ubogich, ten nie ma powołania do naszego instytutu lub nieprzyjaciel mu je ukradł”. [do o. Cherubiniego, Neapol, 1319-1630]

Papież Grzegorz XV

2011-07-05T09:40:00.000+02:00

Kalasancjusz w swoim liście do o. Castilla (67) prosi o trafny wybór pasterza powszechnego. Jest rok 1621. Wybrany zostanie Grzegorz XV. Jemu zakon zawdzięcza wiele dobrodziejstw: on podniósł Kongregację Paulińską do rangi zakonu ścisłego (18 XI 1621); zatwierdził Konstytucje (31 I 1622); wybrał Kalasancjusza generałem zakonu na dziewięć lat (28 IV 1621); udzielił zakonowi wszystkich przywilejów, indultów i egzempcji właściwych zakonom żebraczym (15 X 1622). Będąc jeszcze kardynałem Ludovisi spotkał się osobiście z Założycielem w październiku 1618 r. w domu w Nami. Później o. Berro przytoczył z tego spotkania słowa kardynała: "Ojcze, jeśli Bóg udzieli mi łaski, że będę mógł to zrobić, to przyrzekam, że wam pomogę" i dotrzymał słowa.

Niektóre tajemnice życia i męki Chrystusa naszego Pana

2011-07-05T09:25:00.000+02:00

Kalasancjusz około roku 1599 napisał krótki katechizm, który zatytułował "Niektóre tajemnice życia i męki Chrystusa naszego Pana". Do niego niekiedy nawiązuje w swoich listach, zalecając go w nauczaniu dzieci (listy 882, 2916). Złożony jest z 64 pytań i odpowiedzi. Odpowiedzi są bardzo krótkie, złożone z trzech czterech słów, a czasami z prostego "Tak, Ojcze". Zawiera streszczone podstawowe prawdy chrześcijańskie o Bogu, Trójcy, Wcieleniu, Odkupieniu, Eucharystii, Duchu Świętym, Dziewicy i Prymacie Piotra. Zachowały się wydrukowane przezeń kopie. W Archiwum Generalnym znajduje się kopia pochodząca z roku 1691.

2011-07-05T09:22:00.000+02:00

„Przypominam ojcu, by wszystkich uczniów nauczył misteriów męki Chrystusa i ćwiczeń duchownych zgodnie z książeczką wydrukowaną tu w Rzymie”. [do o. Tocco, Carmanola, 3036-1639]

o. Jan Piotr Cananea

2011-07-05T09:18:00.002+02:00

Wywodził się z Kongregacji Lukkeńskiej i przywdział habit pijarski 30 listopada 1617 r. Złożył śluby uroczyste 6 kwietnia 1624 r. Zmarł we Frascati 12 września 1625 r., w 37 roku życia.

o. Mateusz Reale

2011-07-04T11:32:00.002+02:00

Był jednym z pierwszych, który wstąpił do Kongregacji Paulińskiej, choć już wcześniej, w sierpniu 1616 r. uczestniczył w wyprawie pijarów do Frascati. Otrzymał habit w maju 1618 r. i został wyświęcony na kapłana w 1625 r. Był przełożonym w różnych domów zakonnych, do których wysyłał go Święty, który mu ufał. Zmarł we Florencji, będąc dziekanem zakonu, 14 marca 1680 r. w 95 roku życia i 67 roku życia zakonnego.

2011-07-04T11:30:00.001+02:00

„Niech wszyscy zważają na świętą obserwancję i niech nie zaniechają wielokrotnego wystawiania Najświętszego Sakramentu w intencji pokoju powszechnego”. [do o. Reale, Carcare, 1060-1629]

Karcery dla zakonników

2011-07-04T11:25:00.000+02:00

Uciekanie się do świeckiego wymiaru sprawiedliwości, by przywieść do posłuszeństwa zakonników, nie było czymś rzadkim w czasach Kalasancjusza. Ale przede wszystkim normalne było to, że w klasztorach istniały specjalne cele karne, gdzie nieposłuszni mogli rozważać swe postępowanie i naprawiać swe błędy. Karcerów powszechnie domagały się wyższe instancje we wszystkich zakonach.

Wspólna modlitwa

2011-07-04T11:18:00.001+02:00

„Proszę zatroszczyć się o to, byście należycie odprawiali w domu akty wspólnotowe o jednej porze, choćby was było na nich nie więcej niż czterech czy pięciu”. [do o. Cherubiniego, Neapol, 1316-1630]

Biskup Jakub Goria

2011-07-04T11:05:00.000+02:00

Był on biskupem Vercelli od roku 1611 do śmierci, która nastąpiła w 1648 r. Odnosząc się do działalności jezuitów przeciwnych Szkołom Pobożnym, biskup mówił w swym piśmie do Świętego: "Ojca Zakon spotyka przeciwników podobnych do leopardów św. Ignacego Męczennika i dlatego zgodnie z moją radą i zdaniem winien ojciec postępować bardzo czujnie i być uzbrojony w roztropność i prostotę, której naucza Zbawiciel świata, a która przemienia wilki w owieczki i prześladowców w naczynia wybrane".

Zatwierdzenie Konstytucji

2011-07-04T10:55:00.000+02:00

31 stycznia 1622 roku zostały zatwierdzone w definitywny sposób Konstytucje Kalasancjusza. Zakończyło się w ten sposób wielkie dzieło Świętego. Konstytucje były tym, co najbardziej miłował. Kiedy zniszczono instytut, pozostały mu jeszcze siły, by walczyć, żeby ich nie zmieniać. Był przekonany, że tak długo istnieje nadzieja, jak długo ich nie ruszają. I przynajmniej w tej bitwie zwyciężył.

17 lutego 1621 r. Święty zakończył redakcję swego dzieła. Pisał do o. Castilla: "Za łaską Bożą zakończyłem już Konstytucje". Pod koniec miesiąca powrócił do Rzymu. Szedł z zamiarem jak najszybszego przedstawienia tekstu Konstytucji do zatwierdzenia przez Stolicę Świętą. 16 marca za pośrednictwem kardynała protektora przedstawił Konstytucje i prosił jednocześnie, by Kongregacja Paulińska została podniesiona do rangi zakonu o ślubach uroczystych. W ten sposób Założyciel pragnął osiągnąć większą stabilność w zobowiązaniu zakonników, co utwierdziłoby ostatecznie jego dzieło.

Po pokonaniu problemów związanych z kardynałem Tontim i osiągnąwszy podniesienie Kongregacji Paulińskiej do godności zakonu, poruszono temat Konstytucji. Kongregacja ds. Zakonników rozpoczęła studium nowego tekstu, poprawionego przez Kalasancjusza zgodnie z uwagami poczynionymi przy pierwszym czytaniu we wrześniu. Kardynał Tonti i o. Bagnacavallo - generał franciszkanów konwentualnych i osobisty przyjaciel Świętego - przebadali tekst i uwagi. Kalasancjusz zaakceptował większość uwag cenzorów. Kongregacja ds. Zakonników udzieliła swego placet nowemu tekstowi, zatwierdzając je na sesji w dniu 14 września. Ostatecznie 16 października papież wyraził swoją aprobatę. Jednakże zatwierdzające brewe "Sacri apostolatus ministerio" opublikowano dopiero 31 stycznia 1622 r. Kilka miesięcy wcześniej Święty pisał: "Pan, jedynie w swym miłosierdziu i bez żadnej zasługi z naszej strony, sprawił, że kardynałowie z Kongregacji ds. Zakonników udzielili mocnej i wiecznej trwałości naszej kongregacji poprzez ogłoszenie jej zakonem, przyznanie jej ślubów uroczystych i zatwierdzenie naszych Konstytucji; a to wszystko przy ogólnej aprobacie wszystkich kardynałów" (L 82).

O. Jan Dominik Romani

2011-07-04T10:47:00.000+02:00

Wstąpił do pijarów w 1620 r., będąc już kapłanem. Jego życie usiane było trudnościami tak ze strony władzy kościelnej, jak ze strony przełożonych zakonnych. W styczniu 1647 r. otrzymał brewe na przejście do kleru świeckiego. W 1629 r. został wysłany przez swego prowincjała, o. Castelliego, do Mediolanu, żeby nauczyć się metody Kacpra Scioppio. Pod koniec roku wysłano go do Florencji jako zastępcę przełożonego, by nauczał tej metody. Po częstych zmianach miejsc pracy, pod koniec 1634 r. Założyciel wysłał go do Palermo. Tam o. Jan Dominik Romani nie zachował się roztropnie jako kaznodzieja i w czerwcu 1636 r. musiało interweniować Święte Oficjum, oddalając go razem z o. Makarym z Bolonii, kapłanem nowicjuszem. Trwało to aż do grudnia, kiedy ostatecznie został oskarżony jedynie o nieroztropność w głoszeniu kazań. We wrześniu 1637 r. został przełożonym we Florencji, gdzie pomagał pijarom zgromadzonym wokół Galileusza i sam był uznawany za jednego z nich. Troszczył się o Szkołę Szlachecką i o nową gramatykę łacińską, napisaną przez o. Apę. Został oskarżony przed Świętym Oficjum, razem z trzema innymi pijarami, przez o. Mariusza Sozziego, i został pozbawiony rektorstwa oraz prawa wyborczego czynnego i biernego. Przebywając jako rektor w Neapolu w 1646 r., jako nie-neapolitańczyk, musiał opuścić miasto, wypełniając polecenie kardynała Ascaniusza Filomarino.

Być walecznym żołnierze w życiu duchowym

2011-07-04T10:42:00.000+02:00

„Jest bardzo ważne, by nowicjatowi na początku towarzyszyły właściwa cnota i dobry przykład. Wasza Wielebność przynajmniej raz lub dwa razy w tygodniu niech idzie zobaczyć i dowiaduje się często, czy nie brakuje im czego. Proszę zachęcać nowicjuszy do zapomnienia o sprawach światowych i do skoncentrowania swej uwagi na tym, by być walecznymi żołnierzami w życiu duchowym – osiągną to, jeśli ze szczególnym zaangażowaniem będą uczyć się cnoty świętej pokory, której nasi profesi z tego domu nie potrafili odnaleźć, a zamiast niej odnaleźli przeklętą pychę. Wasza Wielebność niech uświadomi wszystkim, że święta pokora jest zwyczajnym znakiem wybrania, a pycha – odrzucenia. Chrystus błogosławiony powiedział: „A fructibus eorum cognoscetis eos” [po owocach poznacie ich] ”. [do o. Romaniego, Florencja, 3011-1639]

o. Jakub Tocco

2011-06-30T13:33:00.000+02:00

Miał życie nadwerężone chorobą, która doprowadziła go do grobu w 36 roku życia. Przywdział habit w Genui w 1627 r. W 1638 r. udał się do Carmańoli jako przełożony, ale musiał ustąpić z urzędu z powodu choroby. Mianowany prowincjałem Ligurii nie miał sił, by wprowadzić w życie brewe Urbana VIII "Religiosos viros". W tej sytuacji Kalasancjusz był zmuszony wysłać o. Costantiniego jako wizytatora i komisarza generalnego, czego nie mógł znieść o. Tocco. Swym sprzeciwem wobec wizytatora sprawił, że ten odszedł. Ponieważ choroba podkopała jego zdrowie i był za słaby wobec "protestujących", Kalasancjusz zobowiązał go do przyjścia do Rzymu. Odtąd żył już w cieniu choroby, która nie pozwoliła mu na jakąkolwiek inną działalność. Umarł w 1642 r.

Aniele Stróżu mój - ratuj!

2011-06-30T13:26:00.001+02:00

„Odnośnie pokus – jeżeli Wasza Wielebność miałby większą świadomość obecności Anioła Stróża i rozmawiałby z nim bardziej od serca, to wówczas odczułby Ojciec wielką i oczywistą pomoc, ale do tego potrzeba wielkiej czystości serca. Jeżeli nieprzyjaciel podpowiada Ojcu coś złego, to proszę to szybko odrzucić i w niemocy uciec się do pomocy Anioła Stróża, a znajdzie Ojciec ratunek. Proszę zwrócić uwagę, czy nie sprawdza się powiedzenie: „si iniquitatem aspexi in corde meo non exaudiet Dominus” [jeśli obróciłem się ku niegodziwości w sercu moim, to Pan nie wysłucha]. Proszę zatem postarać się prosić o tę pomoc, a my tutaj będziemy modlić się o zwycięstwo”. [do o. Alacchiego, Wenecja, 1961-1633]

o. Piotr Salazar Maldonado

2011-06-30T13:17:00.002+02:00

Neapolitańczyk z urodzenia, przywdział habit w swym rodzinnym mieście w 1628 r. Przez dwa lata, od 1632 do 1634 r., przebywał w Cesenie obok o. A. Sorbino, administrując dobrami Collegium Nazarenum. Obaj niezbyt dobrze się rozumieli, jak to widać w listach Świętego. W 1641 roku znajdował się przy zakładaniu Caller, którego właściwie nigdy nie opuścił i dlatego może być uważany za założyciela prowincji Sardynii. W drugiej połowie 1655 r. wrócił do Rzymu i współpracował z oo. Contim i Scassellatim przy przywracaniu zakonu. Śmierć zaskoczyła go w łodzi w trakcie powrotu do Caller. Jego zwłoki zostały wrzucone do morza, gdyż zmarł na dżumę. Stało się to 23 czerwca 1656 r. Jeśli nie był pozbawiony pewnej ambicji osobistej, to ta została zrównoważona przez entuzjazm, z jakim pracował dla dobra zakonu.

O. Jan Garcia de Castillo

2011-06-30T13:14:00.000+02:00

Jeden z zakonników, który największym uczuciem obdarzał Kalasancjusza. Urodził się w Lugar de Soto (Segowia). Pojawił się w Szkołach Pobożnych w kwietniu 1611 r. i był w nich nauczycielem, spowiednikiem i ekonomem. W 1617 r. otrzymał habit z rąk Założyciela, ale akt ten nie miał wartości prawnej, ponieważ o. de Castillo nie był przygotowany do pozostawienia pewnych dóbr kościelnych, które posiadał w Hiszpanii. W 1631 r. rozpoczął nowicjat i 18 kwietnia 1634 r. w sposób uroczysty potwierdził profesję wcześniej złożoną. Kiedy zabrakło Kalasancjusza, choć nie za bardzo nadawał się do rządzenia, wziął na siebie odpowiedzialność za dom św. Pantaleona i troskę o zakon.

Jego życie biegło w cichości, poświęcał się szkołom i spowiednictwu. Jego imię nie pojawia się w najważniejszych wydarzeniach, przełomowych dla zakonu, pokorny i daleki od wszelkiego zysku był szanowany przez wszystkich i dzięki temu mógł wiele razy składać wizyty o. Mariuszowi na łożu śmierci i przyjąć ostatnią spowiedź Cherubiniego.

Po śmierci Świętego pracował nad jego beatyfikacją i reintegracją zakonu. Doczekał się częściowej reintegracji i został mianowany drugim generałem instytutu. Zmarł w 1659 r.

Br. Jan Franciszek Castilla

2011-06-30T13:10:00.000+02:00

Jeden z niegodnych zakonników w początkach Szkół Pobożnych. Wstąpił do zakonu w 1623 r. Znajdując się we Frascati w 1632 r. odbył studia filozoficzne u Campanelli. Powróciwszy do Rzymu, rozpoczął swą niecną działalność przeciw zakonowi i jego Założycielowi. Wysłał memoriał do papieża i niektórych kardynałów kurialnych, w którym narzekał na rozległość instytutu, oskarżał wielu przełożonych i prosił o wizytatora apostolskiego. Choć później podpisał drugi memoriał, zaprzeczając temu, co powiedział w pierwszym, to jednak efekty pierwszego odniosły swój skutek i rzeczywiście zakazano rozszerzania zakonu. W latach 1634-1635 przebywał w domu Świętego Zbawiciela, gdzie podtrzymywał publicznie przyjaźń z kobietą. W 1638 r. zabrano go z Neapolu ze względu na przyjaźń z pewną wdową. W roku następnym przebywał w Genui, gdzie prowadził działalność buntowniczą. W 1640 r. opuścił zakon, stwierdziwszy nieważność swej profesji "per vim et metum" [pod wpływem przemocy i strachu].

2011-06-30T13:08:00.000+02:00

„Pochwalam wielce pokorę Waszej Wielebności, że gardzi ojciec zaszczytnymi tytułami i ze smakiem oddaje się pracy z czystej miłości Bożej. Pragnę przy tym, by Wasza Wielebność motywował wszystkie poczynania miłością Bożą, bo prawdą jest, że kto kocha ziemię, przemienia się w ziemię, kto kocha złoto - w złoto, a kto kocha Boga „unus spiritus fit cum eo” [staje się z Nim jednym duchem]; w ten sposób przezwycięży ojciec wszystkie pokusy wroga piekielnego i będzie w dalszym ciągu pomagał bliźniemu z wielką zasługą dla siebie”. [do o. Mussetiego, Piza, 4527-1648]

O. Ludwik Raimondi

2011-06-30T12:26:00.000+02:00

Zmarł młodo, w wieku 40 lat, ale jego życie było pracowite. Wstąpił do instytutu w 1628 r. Po wypełnieniu różnych funkcji przełożonego został mianowany wizytatorem generalnym domów neapolitańskich. Jednak wspólnoty neapolitańskie nie znosiły go, więc musiał zostać odwołany do Rzymu. Na rzymskiej kapitule prowincjalnej był przywódcą oskarżycieli o. Alacchiego, przez którego wraz z o. Sozzim był zwalczany. Na kapitule generalnej zatarg się powtórzył w ten sposób, że przewodniczący kapituły pozbawili oo. Alacchiego i Raimondiego biernego prawa wyborczego na stanowisko przełożonego do najbliższej Kapituły Generalnej i usunięto ich z Rzymu. W październiku 1640 r. badał trudną sprawę o. Mariusza. Zmarł na gruźlicę w Neapolu roku 1642.

Mistrz - korepetytor

2011-06-30T12:20:00.001+02:00

„Tak jak Chrystus błogosławiony stał się mistrzem świętej pokory, chcąc, byśmy uczyli się od Niego, tak Wasza Wielebność ma starać się o to, by ci młodzieńcy nauczyli się tej cnoty, mając Chrystusa błogosławionego za mistrza a Waszą Wielebność za Jego korepetytora”. [do o. Manzelli, Neapol, 3883-1642]

Kary

2011-06-30T12:15:00.000+02:00

Kary cielesne były powszechnie stosowane w czasach Kalasancjusza i były dopuszczane oraz zalecane przez Sobór Trydencki. Święty dopuszczał je jako ostateczność i zawsze w zgodzie z normami, które je ograniczały. Metody zapobiegawcze, tak naturalne, jak i duchowe, winny być używane przed wszystkimi innymi środkami. Winny być stosowane przez prefekta, nigdy w kościele ani też w drodze powrotnej do domu, zawsze przy trosce o wstyd, nigdy pod wpływem gniewu ze strony nauczyciela i bez narażania zdrowia, winny być sprawiedliwe, a nawet łagodne, stosowne do przewiny, zawsze z możliwością zastąpienia innym środkiem. Kary i ich stopniowanie: pozbawienie nagrody za pilność, nagana słowna, ławka dla leniuchów, kara cielesna i, na koniec, wydalenie.

2011-06-30T12:12:00.002+02:00

„Ja, jako ubogi i w bardzo podeszłym wieku, nie pożądam niczego zbędnego, lecz chcę umrzeć ubogi w rzeczy ziemskie”. [do o. Andolfiego, Chieti, 4433-1647]

o. Jan Chrzciciel Constantini

2011-06-30T11:56:00.000+02:00

Rzymianin z urodzenia, był jednym z pierwszych, którzy wstąpili do Kongregacji Paulińskiej. Przyjął habit 28 stycznia 1618 r. Po przejściu licznych kolegiów został wysłany do Florencji. Tam dręczyła go choroba bardziej psychiczna niż cielesna i, nie znalazłszy pokoju ani w Genui, ani w Neapolu, w 1632 r. wraz z pięcioma innymi zakonnikami został wysłany na Morawy. Przeszedł przez Nikolsburg i w Strażnicach został mianowany mistrzem nowicjuszy. W 1637 r. znajdował się w Rzymie. W 1638 r. został mianowany przez Kalasancjusza Wizytatorem i Komisarzem Generalnym w celu rozwiązania trudnego problemu braci pracowników w Neapolu. W 1639 r. otrzymał ten sam urząd w Genui i tam przebywał aż do kwietnia 1640 r., nie rozwiązawszy tak naprawdę tego problemu. Osiąga stanowisko Prokuratora Generalnego w 1642 r., ale w następnym roku został z niego usunięty przez o. Pietrasantę. Wycofał się do domu św. Wawrzyńca in Piscibus, rzymskiego nowicjatu. Umarł w 1649 r.

2011-06-30T11:53:00.000+02:00

„Cierpliwość jest bardzo potrzebna i jeszcze bardziej pożyteczna u zakonnika, a zwłaszcza u przełożonego. Pan, który daje ciężar do niesienia, udziela również sił, jeśli pokornie i z wytrwałością się Go o to prosi. Ci, którzy mają wielkie potrzeby, są tymi, którzy umieją prosić, a z łaską Pańską pokonuje się każdą trudność. Proszę postarać się zrozumieć i pocieszyć chorych, ponieważ czasami może pomóc bardziej pociecha przełożonego niż lekarstwa”. [do o. Tencaniego, 140-1623]

Redakcja Konstytucji

2011-06-29T11:21:00.002+02:00

W brewe fundacyjnym Instytutu udzielono uprawnienia do zredagowania konstytucji, które regulowałyby życie instytutu. Wydaje się, że w pierwszej chwili Kalasancjusz, nie mający doświadczenia życia zakonnego, wolał powierzyć ich redakcję o. Casaniemu, który był zakonnikiem już 23 lata, ale wynik jego pracy nie spodobał się Świętemu. Ostatecznie kardynał Giustiniani polecił mu, by się wycofał do kolegium w Narni i tam napisał konstytucje. Musiało to nastąpić we wrześniu lub październiku 1620 r. 17 lutego 1621 r., po czterech miesiącach modlitwy i pracy, ukończył redakcję. Istnieje oryginał 22-stronicowego brulionu zwartego i pięknego pisma.

Ojcowie jezuici

2011-06-29T11:19:00.000+02:00

Stosunki jezuitów i pijarów za życia Kalasancjusza nie były łatwe. Da się jednak stwierdzić wielki szacunek, jaki miał dla nich Święty, przekonamy się o tym też przy innych okazjach. „I proszę zwrócić uwagę naszym, by starali się z colą troską o to, by nie sprawiać przykrości 00. jezuitom, których szanuję z największą pokorą i uczuciem od mej młodości, i pragnę, by nasi czynili to samo" (list 4075). […] a ja od maleńkości czciłem (ich) jako ojców posłanych przez Boga ku powszechnej pomocy światu, jak tego dowiodło doświadczenie" (Moncallero, 82).Ten szacunek dla jezuitów nie kłóci się z faktem, że Kalasancjusz był świadom opozycji, jaką okazywali oni wielokrotnie zakonnikom (listy 3860, 3901, 4357) i wobec szkół (list 3852). Święty był zawsze ponad ludzką małostkowością.

Pax Christi

2011-06-29T10:45:00.000+02:00

„Przeczytałem ojca list; w przyszłości zamiast mówić: „Najprzewielebniejszy Ojciec w Chrystusie najdoskonalszym”, proszę napisać, jak to robię, w lewym rogu: „Pax Christi”, a następnie nieco niżej zacznie ojciec list”. [do o. Sorbino, Cesena, 3014-1639]

2011-06-29T10:40:00.000+02:00

„Przy odmawianiu różańca proszę powrócić do wcześniejszego naszego zwyczaju, by w pierwszej kolejności modlić się za potrzeby świętego Kościoła, a następnie za potrzeby naszego zakonu”. [do o. Cherubiniego, Neapol, 1049-1629]

Prawdziwa księga do nieustannego studiowania

2011-06-29T10:27:00.000+02:00

„Prawdziwą księgą, którą wszyscy powinniśmy studiować, jest Męka Chrystusa, który udziela każdemu wiedzy odpowiedniej dla jego stanu”. [do o. Busdraghiego, Neapol 1563-1631]

2011-06-29T10:23:00.002+02:00

„Trzeba nam pokładać ufność w Bogu, a nie w ludziach; troszczmy się, by Mu służyć i w Nim pokładać nadzieję, że nasze sprawy będą się dobrze układać”. [do. Castilla, Frascati, 388-1625]

Dragonetti Gaspar

2011-06-29T10:10:00.000+02:00

Chociaż według prawa zakonnego nigdy nie był pijarem, to jednak zawsze uważał się za pijara i za jednego z najbardziej serdecznych współpracowników Kalasancjusza. Urodził się w Lentini (Sycylia) około 1513 r. Przyjął tonsurę i otrzymał kanonikat, ale nie objął go. Poświęciwszy się prywatnemu nauczaniu szlachty, otworzył szkoły publiczne w Rzymie. Przez dziesięć lat nauczał kleryków kamiliańskich przedmiotów humanistycznych. W 1603 r. poprosił Kalasancjusza, by przyjął go jako nauczyciela do swoich szkół. Najwyższe ubóstwo i niepewność początków sprawiły, że myślał o opuszczeniu Szkół Pobożnych, ale Święty pomógł mu pokonać kryzys i pozostał w nich aż do śmierci. Nie złożył ślubów publicznych w instytucie, choć być może prywatne - czystości, posłuszeństwa i nauczania. Oficjalnie był uznawany za członka zakonu, ze wszystkimi przywilejami i obowiązkami. Człowiek uprzejmy, prosty, dobry, o ogromnej czci do Matki Bożej i świętych, zafascynowany tajemnicą Bożego Narodzenia. Zmarł w 115 roku życia.

Zaufać krzyżowi Jezusa Chrystusa

2011-06-29T09:55:00.002+02:00

„Wyślę krucyfiks o. Antoniego Marii, jeśli znajdzie się osoba, która przeniesie go bezpiecznie. Ojciec musiałby go nosić jako przewodnik i autentyczne świadectwo bycia przełożonym, jak to czynili Apostołowie, kiedy udawali się w dalekie strony w celu głoszenia Ewangelii. Im mniej rzeczy bierze ojciec ze sobą, to jest to znakiem, że pokłada większą nadzieję w Krzyżu, i im więcej rzeczy ojciec zabiera ze sobą, tym mniejszą ufność pokłada w Krzyżu. Jeśliby Pan udzielił ojcu tego zaufania do Niego, wyrządziłby ojcu wielkie dobro i łaskę, by czynić dużo dobra dla bliźniego. Dlatego nie ma się co dziwić, że podczas pielgrzymki odbytej do Santiago wielokrotnie was okradano, Pan bowiem pragnie sług na apostolski sposób, jako prawdziwych apostołów lub ambasadorów swoich. Od prawdziwego zaufania zależy późniejszy owoc trudów poniesionych z miłości do Niego”. [do o. Alacchiego, Moricone,1301-1630]

O. Piotr Caravita SJ

2011-06-28T12:30:00.000+02:00

Święty mówi nam o nim w jednym ze swych listów (576-1627). Ojciec Piotr Caravita był bardzo znanym w ówczesnym Rzymie jezuitą. Pełnił funkcję Przewodniczącego Oratorium św. Ksawerego i Radnego Bractwa Najświętszej Komunii Powszechnej. Był wielkim entuzjastą Kalasancjusza i jego dzieła i z tego, co czytamy w liście, wnosimy, że skierował jakieś młode osoby z powołaniem do Szkół Pobożnych. W dniu śmierci Świętego wygłosił zaimprowizowany, gorący panegiryk u bram kościoła św. Pantaleona i był słuchany ze wzruszeniem i entuzjazmem przez mnóstwo ludzi przybyłych, by oddać cześć szczątkom Świętego.

o. Józef Fedele

2011-06-28T11:07:00.000+02:00

Urodził się w Sezze w Lacjum. Historyczny osąd jego osoby nie był zbyt pochlebny. Człowiek żądny władzy, chciał powiększyć zasięg władzy Asystentów Generalnych podczas sprawowania przezeń tego urzędu, stwarzał generałowi wiele trudności, ale gdy sam został wybrany generałem działał odwrotnie. Stanowisko to osiągnął intrygami przeciwko woli kapituły, która wolałaby wybrać o. Onufrego Contiego. To wydarzyło się po śmierci Świętego. Ojciec Józef Fedele już wcześniej zajmował liczne stanowiska, choć Kalasancjusz zdawał sobie sprawę z tego, że sprawy nie idą, jak należy, i musiał wysyłać wizytatorów do prowincji, w których przebywał o. Fedele. Podczas redukcji innocentyńskiej starał się zachować synowską miłość do Założyciela i posłuszeństwo nowym przełożonym. Zmarł w 1683 r. w wieku 78 lat i w 62 roku życia zakonnego.

br. Juliusz Pietrangeli

2011-06-28T11:01:00.000+02:00

Był jednym z najbardziej umiłowanych przez Kalasancjusza braci, do którego skierował on kilka z najpiękniejszych swoich listów. Pomimo wszystko, w październiku 1646 r. otrzymał brewe, żeby przejść do kleru świeckiego i opuścić zakon. Był z Moricone i przystąpił do zakonu kalasantyńskiego, jako brat pracujący, w 1621 r. Złożył śluby uroczyste w Narni w 1624 r. Po przejściu różnych placówek w roku szkolnym 1629-1630 spotykamy go w jego rodzinnej miejscowości, gdzie stara się wprowadzić "Rudimenta" Kacpra Scioppio. Wszedł do grupy tych, którzy złożywszy profesję przed 21 rokiem życia, dążą do stanu duchownego i pod koniec 1643 r. został wyświęcony na kapłana. Poza zakonem nie ma już o nim informacji.

2011-06-28T10:55:00.002+02:00

„W dalszym ciągu nie podoba mi się przyjmowanie podarunków, ponieważ potem rodzi się pragnienie odpowiedzi na przyjęte oznaki szacunku. Nie mając żadnego prawa do dysponowania dobrami powierzonymi naszej trosce, popełniamy z konieczności grzechy kradzieży, przywłaszczenia i zgorszenia dla siebie i dla zakonu”. [do o. Sorbino, Cesena, 1951-1633]

Przede wszystkim szkoła

2011-06-28T10:52:00.000+02:00

„Wasza Wielebność niech nie pozwoli się zwieść widząc potrzebę spowiedników, która tam występuje, ponieważ naszym posłaniem jest przede wszystkim szkolnictwo i jeśli miałaby ucierpieć któraś z tych dwóch posług, to lepiej, by ucierpiało spowiednictwo aniżeli szkoły”. [do o. Alacchiego, Palermo, 2323-1635]

Liczenie czasu

2011-06-27T12:19:00.000+02:00

Według rzymskiego zwyczaju czasowego, punktem wyjścia do liczenia godzin doby było wybicie wieczornego "Anioła Pańskiego", co zwykle miało miejsce pół godziny po zachodzie słońca, z uwzględnieniem zmiany pór roku. Na przykład, począwszy od listopada na "Anioł Pański" dzwoniono o godzinie 17.00, zaznaczając w ten sposób początek doby; w marcu i wrześniu o 18.15; w połowie maja o 20.15.

o. Hilarion Preterari

2011-06-27T11:43:00.000+02:00

Pochodził z Finale w Ligurii. Był jednym z pierwszych zakonników, którzy przywdziali habit w tej prowincji (1623 r.). Został wyświęcony na kapłana w Sawonie 7 marca 1626 r. Pełnił różne obowiązki i jako wokalis Prowincji Liguryjskiej uczestniczył w Kapitule Generalnej 1637 r. Poparł działalność wywrotową braci, za co został wezwany do Rzymu w 1639. Następnego roku spotykamy go w Sawonie, gdzie pełnił urząd spowiednika pewnych szlachetnych dam w mieście i nawróconych kobiet. Nie rozumiał się z przełożonym i dlatego Kalasancjusz chciał wysłać go do Carcare, ale nie udało mu się to. Zmarł w Sawonie w wieku 45 lat.

Niebieska waluta

2011-06-27T11:41:00.000+02:00

„Niech o. Hilarion, do którego napiszę przy innej okazji, stara się pomnażać kapitał świętej pokory, która jest prawdziwą monetą obiegową w domu Bożym”. [do o. Reale, Carcare, 763-1628]

O. Jakub Cipolletta

2011-06-27T09:42:00.001+02:00

W swoim życiu o. Cipolletta miał wiele konfliktów z Kalasancjuszem. Pochodził z Frascati, był jednym z pierwszych, który wstąpił do zakonu (25 lutego 1618 r.). Został wyświęcony na kapłana 11 kwietnia 1626 r. Nauczył się łaciny u o. Dragonettiego. W Sawonie podziwiali go Kalasancjusz i biskup, z powodu jego umiejętności nauczania dzieci doktryny chrześcijańskiej i łaciny.

Konflikty towarzyszyły mu przez całe życie: będąc przełożonym w Nursji, został złożony z urzędu w 1631 r.; w Duchesca (Neapol) Kalasancjusz pozwolił mu spowiadać w dni świąteczne i głosić kazania tylko dla dzieci. Mianowany przełożonym domu musiał opuścić urząd i miasto w lipcu 1635 r. za jakieś przewinienie, którego nie znamy. W Messynie w 1640 r. Kalasancjusz zabronił mu spowiadać. Z powodu sprzeciwu wobec rektora musiał opuścić dom pod karą ekskomuniki. W latach 1645-1646 jest przełożonym w Nami wbrew zdaniu wspólnoty. I dopuszcza do święceń niektórych braci mimo sprzeciwu Kalasancjusza. Zmarł we Frascati 9 lutego 1649 r.

Nie ma nic lepszego...

2011-06-27T09:38:00.003+02:00

„Wydaje mi się, że nie ma nic lepszego niż kierowanie młodymi ludźmi na drodze bojaźni Bożej, uczenie ich rozpoznawania i odrzucania wszelkiego grzechu i tego jak słodko jest trwać w łasce Bożej”. [do o. Cipoletty, Nursja, 1558-1631]

"Nauczanie jest naszą główną posługą"

2011-06-27T09:31:00.001+02:00

„Proszę być bardzo pokornym i dbać o to, by szkoły dobrze funkcjonowały, ponieważ nauczanie jest naszą główną posługą”. [do o. Reale, Carcare, 1035-1629]

U bram śmierci

2011-06-08T21:44:00.001+02:00

„Pewnego dnia Kalasancjusz był u bram śmierci. Był rok 1630. On sam to opowiadał: „Trzy noce temu br. Piotr, myśląc, że oddaje mi wielka przysługę, kiedy szedłem do łóżka około szóstej, przyniósł mi nieco ognia w ogrzewaczu. Zobaczywszy, że śpię, postawił ogrzewacz obok łóżka; kiedy się obudziłem, odczułem, że wszystko mi się kręci. Zawołałem go i zwymiotowałem trochę, mdłości mi przeszły, ale byłem w wielkim niebezpieczeństwie”.

"Szkołą jest naszym podstawowym zajęciem"

2011-06-08T21:42:00.001+02:00

„Nie mogę przestać przypominać we wszystkich listach o tym, byście troskliwie zajmowali się szkołami, choćby trzeba było czasami zaniechać czegoś innego, ponieważ troska o szkoły jest naszym podstawowym zajęciem i kiedy ono nie jest właściwie wykonywane, to zbaczamy z prawdziwej drogi naszego zbawienia”. [do o. Reale, Carcare, 1287-1639]