„[…] zakonnik powinien uważać się za pielgrzyma w tym życiu i zrozumieć, że jedyną jego ojczyzną jest niebo, w którym mieszka Ojciec jego, błogosławiony Chrystus, który zrodził go, przelewając krew swoją, i jego Najświętsza Matka, Najczystsza Dziewica, która usynowiła nas u stóp krzyża. Właśnie tacy zakonnicy najlepiej służą bliźniemu i największy przynoszą zaszczyt zakonowi”. 

[List 246 (P 1510), Rzym, 12 października 1630 r. do o. Stefana Busdraghiego, Neapol]

      „[…] zazwyczaj sakramenty rozjaśniają wielce rozumienie i jeśli często są z pobożnością przyjmowane, zwykły rozniecać wolę porzucania grzechu i umiłowania dzieł cnoty. Proszę obstawać przy tym, gdyż jest to esencja naszego instytutu, a Bóg to Ojcu wielce wynagrodzi”. 

 

List 81 (P 471), Rzym, 4 lipca 1626 r., do o. Jana Garcii, Frascati.